નાના પાટેકર ના હોત તો ‘સંકલ્પ’ જેટલી સહ્ય અને જોવાયોગ્ય છે એની અડધી પણ ના થઈ હોત. ક્યાંક એ ઠરાવવું અઘરું થઈ જાય છે કે સિરીઝ જોવાની મજા આવી રહી છે કે કંટાળો આવી રહ્યો છે

સંજય વિ. શાહ

પ્રકાશ ઝાની ‘આશ્રમ’ અને ‘સંકલ્પ’ વચ્ચે શી સામ્યતા છે? વિષયનું નાવીન્ય અને દેશી દર્શકને ગમી જાય એવી રજૂઆત. આ બેઉ સિરીઝ વચ્ચે ફરક શો છે? બોબી દેઓલવાળી સિરીઝ દમદાર લેખન અને ગુણવત્તાસભર પ્રવાહથી પ્રભાવિત કરી ગઈ હતી. નાના પાટેકરવાળી સિરીઝ એવા લેખનના અભાવે પોતાના બોજતળે છ-સાડાછ કલાકના રોકાણનું અપેક્ષિત વળતર આપવામાં મોળી પડે છે.

બિહારના પટણા શહેરમાં મોડર્ન ચાણક્ય નામે કન્હૈયા લાલ ઉર્ફે મા’ટ સા’બ (નાના પાટેકર) ગુરુકુળ ચલાવે છે. ગુરુકુળ શું, વાસ્તવમાં એ એવી એક ફેક્ટરી છે જ્યાં વિદ્યાર્થીઓને નાની વયે ‘ખરીદી’ લાવવામાં આવે છે, ઘડવામાં આવે છે અને સુનિશ્ચિત કરવામાં આવે છે કે એક દિવસ વિદ્યાર્થી મા’ટ સા’બ સ્પોન્સર્ડ, સત્તાનાં સમીકર

ણો ઉથલપાથલ કરી નાખતી શતરંજની રમતમાં મહત્ત્વનું પ્યાદું બનશે. મા’ટ સા’બનો પોતાનો રાજકીય ભૂતકાળ છે. તેઓ અંદરથી ઘવાયેલા છે અને ચાહે છે કે સત્તા એ પ્રમાણે જ ચાલે જે પ્રમાણે તેઓ ઇચ્છે.  

એમની હજી એક શૈક્ષણિક સંસ્થા નામે ચાણક્ય કોચિંગ ક્લાસેસ દિલ્હીમાં છે. એમાં તેજસ્વી વિદ્યાર્થીઓને ઉચ્ચ પદો માટે કસદાર રીતે ઘ

ડવામાં આવે છે. દિલ્હીમાં જનશક્તિ મોર્ચાની સરકાર છે. મુખ્ય પ્રધાન પ્રશાંત સિંઘ (સંજય કપૂર) અને એમનું દોરીસંચાલન કરતો વકાર (નીરજ કાબી) છે. વકાર અને મા’ટ સા’બનો ભૂતકાળ પરસ્પર સંકળાયેલો છે… 

image courtesy: Amazon mx player

પ્રાઇમ વિડિયોની ‘સંકલ્પ’ પ્રોમિસિંગ અને રિફ્રેશિંગ સેટઅપ ધરાવે છે. ઝાની 2010ની ફિલ્મ રાજનીતિમાં નાના પાટેકર, ભગવાન શ્રીકૃષ્ણની છાં

ટ સાથેના ચાણક્ય જેવા પાત્ર, બ્રિજ મોહન તરીકે છવાયા હતા. સિરીઝમાં એમનું પાત્ર એનાથી એક ડગલું આગળનું અને કેન્દ્રવર્તી છે. બેહદ બોલકા અને અપાર આત્મવિશ્વાસથી છલકતા (કે પીડિત) મા’ટ સા’બના પાત્રનું કામ છે દિલ્હી સકારના દાંત ખાટા કરવાનું. દેશમાં સત્તા ચલાવતા નેતાઓ અને એમનાં રિમોટ કન્ટ્રોલ, બેમાંથી કોણ વધુ મહત્ત્વનાં કે શક્તિશાળી, એની છણાવટ આ સિરીઝ છે. એ માટે ગુરુકુળ, વિદ્યાર્થીઓનો બેઝ લેવાયો એ નવી વાત છે. 

તેજસ્વી વિદ્યાર્થીઓ મા’ટ સા’બના ઘડતરમાં આઈએસ, આઈપીએસ, આઈઆરએસ અધિકારીઓ તરીકે સત્તાના દરેક સ્તરે બિરાજે છે. એમના માટે જોકે પદ, સરકાર કે નિયમો આખરી શબ્દ નથી. એમના માટે આખરી શબ્દ એ જે મા’ટ સા’બ કહે. આ અધિકારીઓ બાહ્ય દ્રષ્ટિએ બ્યુરોક્રસીને વફાદારીથી અનુસરતા સરકારી નોકરો છે. અંદરખાને એમના રિયલ બોસ મા’ટ સા’બ છે. એમના સૌથી માનીતા વિદ્યાર્થીઓમાં એક આદિત્ય વર્મા (મહંમદ ઝીશાન અયુબ) છે. આઈપીએસ અધિકારી તરીકે એ શક્તિશાળી પ્યાદું છે પણ એની અને ગુરુ વચ્ચે પડતી અંટસમાં એ ‘પક્ષપલટો’ કરીને શત્રુપક્ષે, વકારની તરફ થઈ જાય છે. એમ શરૂ થાય છે એની અને ગુરુ વચ્ચે ગજગ્રાહ. ગુરુની અન્ય એક વિશ્વાસુ શિષ્યા ડીસીપી પરવીન શેખ (કુબ્રા સઇદ) સિદ્ધાંતવાદી અધિકારી છે. એ મા’ટ સા’બના ઇરાદા બર આવે એ માટે બધું કરી છૂટવા પ્રતિબદ્ધ છે. 

‘સંકલ્પ’નાં અનેક પડ ઉત્કૃષ્ટ લેખન (રેશુ નાથ, પ્રસાદ કદમ, ચંદન કુમાર)થી વરખ જેવાં વટવાળાં અને મોંઘેરાં થઈ શક્યાં હોત. થાય છે જરા અલગ. છીછરી કલ્પનાશીલતા અને વારંવાર વહાવવામાં આવતા વાતોડિયાપણાથી સિરીઝ પોતાની માયાજાળમાં સતત અટવાતી રહે છે. વાત જરાક જામે ત્યાં ઠેબું ખાઈને, મોં વકાસીને એ જાણે ઊભી રહી જાય છે અને પૂછે છે, “જાયે તો જાયે કહાં?” નિષ્ઠુર રાજકારણને છાજે એમ પાત્રોની વફાદારી વારંવાર અહીંથી તહીં ફંગોળાતી રહે છે. અસરકારક ઘટનાઓથી એને જકડી રાખતી તાકાતમાં પરિવર્તિત કરી શકાત પણ એવું થતું નથી. એની બદલે સંવાદથી કે સાધારણ ઘટનાથી ભીનું સંકેલવાનો અને કથાને કશેક ફંગોળીને તાતત્પૂરતું સમાધાન શોધવાનો પ્રયત્ન થયા કરે છે. આ મુદ્દો વારંવાર સિરીઝની વિરુદ્ધ જાય છે.

ખૂબ બધાં પાત્રો છે. અમુક વ્યવસ્થિત આકાર મેળવી શક્યાં છે. દિલ્હી સીએમ સિંઘ તરીકે સંજય કપૂરના ફાળે નિરાશાવાદી દ્રષ્ટિકોણ રાખતા અને વકારના ખીલે નાચતા સત્તાધીશનું પાત્ર આવ્યું છે. એમાં ક્યાંય કશું વખાણવાલાયક નથી. એનાથી બહેતર પાત્ર નીરજ કાબીનું છે કેમ કે એમાં શેડ્સ છે, અભિનયનો સ્કૉપ છે. કાબી એનો પૂરતો ફાયદો ઉઠાવીને પાટેકર પછીની સિરીઝની સૌથી દમદાર કડી બને છે. મા’ટ સા’બના પડછાયા જેવી સુહાસિની તરીકે મેઘના મલિક છે. એ પણ પૂરક પાત્ર છે. અમુક એપિસોડ્સમાં ઝળકતા કસ્તૂરીના પાત્રમાં ક્રાંતિ પ્રકાશ ઝા, સત્યવીર મિશ્રા તરીકે તુષાર પાંડે ખાસ પ્રભાવ છોડતા નથી. 

આવી લાંબી સિરીઝ સડસડાટ કે કટકેકટકે જોવા માટે જોઈતું કારણ અસરકારકતા સિવાય શું હોય? ઝાએ આ પહેલાં રાજકારણ, પોલીસ વિભાગ વગેરેને પેશ કરતી સુંદર ફિલ્મો આપી છે. ‘ગંગાજલ’ એમાંની એક. ’આરક્ષણ,’ ‘ચક્રવ્યૂહ’ અને ઇવન ‘આશ્રમ’માં રાજકારણ હતું. એટલે, ઝાને આવા વિષયની ઊંડી સમજણ છે. એમાં બેમત હોઈ શકે નહીં. વળી આ સિરીઝ એવી વાત લાવી છે જે આ પહેલાં, આ રીતે કોઈએ દર્શકો સમક્ષ મૂકી નથી. છતાં, ધાર્યું પરિણામ એટલે આવ્યું નથી કેમ કે સિરીઝ વધુ પડતી બોલકી છે. એ મા’ટ સા’બ પર ભયંકર દારોમદાર રાખીને એના બોજતળે ચગદાઈ જાય છે. જો નાના પાટેકર ના હોત તો ‘સંકલ્પ’ જેટલી સહ્ય અને જોવાયોગ્ય છે એની અડધી પણ ના થઈ હોત. સત્તાધીશ વર્સીસ રિમોટ કન્ટ્રોલ, નેતા વિરુદ્ધ અધિકારીની લડાઈમાં કશેય નીતિની, પ્રામાણિકતાની ખાસ વાત નથી. કદાચ સંદેશ એવો છે કે સત્તાના અખાડા માટે કહી શકાય કે ઇસ હમામ મેં…   

ચાણક્યની ચતુરાઈ અને નેતાઓની ખંધાઈનો મેળ પાડવામાં ‘સંકલ્પ’ કંઈક અંશે કારગત રહે છે. એમ કરવામાં એ ભરપૂર બેકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક પીરસે છે. એ ક્યાંક અસરકારક છે અને અન્યથા એવરેજ. દ્રશ્યોને સારી રીતે રજૂ કરવામાં ચંદન કોવલીની સિનેમેટોગ્રાફી સહાય કરે છે. એડિટિંગ અને ઇફેક્ટ્સ બહુ સ્તુત્ય નથી. સારી, આશાસ્પદ શરૂઆત પછી વચ્ચેના મોટાભાગના એપિસોડ્સમાં ઝોલાં ખાતી સિરીઝ જોનારના ધૈર્યની પરીક્ષા લેતી રહે છે. ઘણા ટ્વિસ્ટ અધકચરા છે. અમુક પાત્રો કશું સિદ્ધ કર્યા વિના હવામાં ઓગળી જાય છે.

બધી મુશ્કેલીઓનું નિવારણ બેએક જગ્યાએ હતું. એક લેખન અને બીજું, એડિટિંગ. કાંઈ નહીં તો સિરીઝની લંબાઈને એટલી ઓછી કરી જ શકાઈ હોત જેનાથી નકામી બાબતો બહાર થઈ જાય અને સારી બાબતો સજ્જડપણે સામે આવી જાય. ‘સંકલ્પ’ની ફેવરમાં જતો મુદ્દો હોય તો ઝાની દેશી ઢબની કૃતિ સર્જવાની, વાસ્તવિકતા આસપાસ ઝળુંબાયા કરતી અદા અને શક્તિ. ઓટીટી પર આવ્યે રાખતી અને પોતાને ડિફરન્ટ કરાર આપવા છટપટિયાં કરતી અનેક સિરીઝ કરતાં ‘સંકલ્પ’ વધુ સંનિષ્ઠ છે. તેથી, ક્યાંક એ ઠરાવવું અઘરું થઈ જાય છે કે સિરીઝ જોવાની મજા આવી રહી છે કે કંટાળો આવી રહ્યો છે. તમે પણ જોઈને નક્કી કરી શકો છો કે… 

પાત્રો, વાતાવરણ, સમસ્યાઓ અને સમાધાનોની વાત કરીએ તો આ સિરીઝને એની પ્રસ્થાપિત યુક્તિઓ સાથે આગળ વધવાની ફાવટ આવી ગઈ છે. નાવીન્ય હોય કે ના હોય, મૂળ મિજાજને વફાદારી હોય ત્યાં સુધી આ સિરીઝ ઘણાને ગમતી રહે એવી શક્યતા છે

કોવિડકાળમાં જ્યારે ‘પંચાયત’ વેબ સિરીઝ આવી હતી ત્યારે માહોલ અલગ હતો. સિરીઝનો મિજાજ, એનું કન્ટેન્ટ પણ સાવ અલગ હતા. દેશ ઘરમાં બંધ હતો. લોકો ભયના ઓથારમાં હતા. મનોરંજન માટે ચાર દીવાલો વચ્ચે રહીને ટેલિવિઝ સામે બેસવા સિવાય વિકલ્પ નહોતા. ‘પંચાયત’ એ સ્થિતિમાં જે વાત લાવી એ હૃદયસ્પર્શી રહી. જીતેન્દ્ર કુમાર જેવા સાવ નવા ચહેરાએ શહેરી યુવાનને ફુલેરા ગામ જઈને (ટેમ્પરરી) થાળે પડવાને છટપટિયાં કર્યાં એ મીઠડાં હતાં. એમાં પ્રધાનજી બ્રિજ ભૂષણ (રઘુબીર યાદવ) એમનાં પત્ની મંજુદેવી (નીના ગુપ્તા) સહિત, પ્રહ્લાદ (ફૈસલ મલિક), વિકાસ (ચંદન રોય) જેવાં પાત્રો ઉમેર્યે સિરીઝ ફેન્ટાસ્ટિક બની.

એ પ્રારંભિક સફળતાએ નવાં સીમાચિહ્નો સ્થાપ્યાં. ‘પંચાયત’ ઓટીટીની એક સૌથી લાડકી સિરીઝ બની રહી. પાંચ વરસના એના પ્રવાસમાં એ પછી ચાર સીઝન થઈ છે. ચોથી ગયા મહિને આવી પહેલી ત્રણ સીઝન લગભગ એવી રહી જે સિરીઝના મૂળ હેતુ આસપાસ, મૂળ ટેમ્પરામેન્ટ આસપાસ જ ફરતી રહી. ભલે એમાં ધીમેધીમે ભપકો, શહેરીપણું અને સિરીઝના મૂળ રંગથી વિપરીત એવા થોડા રંગ પણ ઉમેરાયા. ચોથી સીઝનની વાત કરીએ તો, એમાં આ ધીમા પરિવર્તને ગતિ પકડી છે. આઠ એપિસોડની લેટેસ્ટ સીઝન આપણી સમક્ષ શું લાવી છે એ જાણીએ.

ચોથી સીઝનમાં કેન્દ્રવર્તી મુદ્દો બની રહે છે મંજુદેવી અને એમની પ્રતિસ્પર્ધી ક્રાંતિદેવી (સુનિતા રાજબર) અને તેમનાં પતિ ભૂષણ ઉર્ફે બનરાકસ (દુર્ગેશ કુમાર) વચ્ચેનું ઘર્ષણ. ત્રીજી સીઝનના ક્લાઇમેક્સમાં પ્રધાનજી પર થયેલા ગોળીબાર પછી સવાલ છે કે કોણે એમનો જીવ લેવા પ્રયાસ કર્યો. શંકાની સોય, સચિવ અભિષેક ત્રિપાઠી એન્ડ પાર્ટીની સમજણ અનુસાર, ભૂષણ વગેરે પર તકાઈ છે. સાથે સીઝનમાં છાંટણાં છે અભિષેકની કોમન એપ્ટિટ્યુડ ટેસ્ટ (કૅટ)ની પરીક્ષાનાં પરિણામોનાં, વિધાનસભ્ય ચંદ્રકિશાર સિંઘ (પંકજ ઝા)ના કાવાદાવાના તથા અન્ય બાબતોના. અભિષેક અને રિન્કી (સાન્વિકા) વચ્ચેનો પ્રણયફાગ પણ ખરો પણ એને આ સીઝનમાં ખાસ મહત્ત્વ નથી.

‘પંચાયત’ હવે એ મોડ પર છે જ્યાં કથાનકની મૌલિકતા, પાત્રોની સરળતા અને બેકડ્રોપની સુંદરતા સિરીઝને ચુંબકીય બનાવી રાખવા માટે પર્યાપ્ત નથી. હવે આ સિરીઝની નવી સીઝન (ચોથી અને આગળ આવવાની હોય તો એ પણ) ત્યારે જ લોકભોગ્ય થશે જ્યારે એમાં પહેલી સીઝન જેવી ચમત્કૃતિ હશે. બેશક, જૂની તાકાત પર સિરીઝ દર્શકોને આકર્ષી શકે છે પણ વફાદાર રાખી શકે એ જરા અઘરું છે.

[su_pullquote]આર્ટિફિશિયલ ઇન્ટેલિજન્સેે ગઈકાલ સુધી અશક્ય લાગતી બાબતોને શક્ય કરવા માંડી છે. જેઓ ઓનલાઇન વિશ્વ સાથે સુસંગત નથી તેઓને આ વિશ્વ હવે પહેલાં કરતાં વધુ આશ્ચર્ય અને અસુખ કરાવી રહ્યું છે. આગળ આ સ્થિતિ હજી સંગીન થવાની છે. એટલે જ, અપડેટ થવા સિવાય આપણી પાસે કદાચ કોઈ વિકલ્પ નથી[/su_pullquote]

ઓનલાઇન મીડિયાની ઉપયોગિતા અને એની નકારાત્મક અસરોની વાતો ખાસ્સી થાય છે. ઘણે અંશે એ સાચી હોઈ શકે છે કારણ માણસના જીવનના એક અગત્યના હિસ્સાને હવે ઓનલાઇન માધ્યમો ઓહિયા કરી રહ્યાં છે. સવાર પડે કે હાથમાં મોબાઇલ, કામકાજના સ્થળે કોમ્પ્યુટર, લેપટોપની અનિવાર્યતાને કોઈ કાં તો ખાળતું નથી કાં ખાળી શકતું નથી. એવામાં ક્યારેક એ પણ વિચાર કરવો રહ્યો કે ઓનલાઇન જગત એક આશીર્વાદ પણ છે. અનેકના જીવનમાં એનો સકારાત્મક પ્રભાવ પણ પડ્યો છે.લેટ્સ ટૉક.

ઓનલાઇન દુનિયા માત્ર મનોરંજન માટે નથી. આ સત્ય સમજવા છતાં, દુર્ભાગ્યે, અનેક લોકો માત્ર મનોરંજન માટે ઓનલાઇન મીડિયાને પંપાળતા રહે છે. જ્ઞાનોપાર્જન માટે, પોતાના કામકાજની ગતિ અને ગુણવત્તા વધારવા માટે પણ ઓનલાઇન માધ્યમોનો અસરકારક ઉપયોગ કરવાની કળા આત્મસાત્ કરવી અનિવાર્ય છે. પોસ્ટકાર્ડ અને પરબીડિયાના સ્થાને સ્વેચ્છાએ કે પરિસ્થિતિવશ, ઇમેઇલ, વ્હોટ્સએપ વગેરે અપનાવવા પડ્યાં છેને? તો ઓનલાઇન વિશ્વને બિનમનોરંજન બાબતો માટે પણ અપનાવી લો. ટ્રેનમાં લાંબા પ્રવાસમાં, રાતના ઊંઘતા પહેલાં મોબાઇલ પર અંગૂઠાથી શોર્ટ્સ અને રીલ્સમાં ઓતપ્રોત થવાને બદલે, “મારે આ શીખવું છે,” કહીને પોતાને બદલાવો. એ માટે એક ઇમાનદાર સમયપત્રક બનાવો. શીખવું કશું પણ હોઈ શકે. નવી ભાષા હોઈ શકે, સંગીત હોઈ શકે, રસોઈ હોઈ શકે, પોતાના કામકાજને બહેતર કરવાનો કોર્સ હોઈ શકે… બસ, નક્કી હોવું જોઈએ કે શું શીખવું છે અને એને પાકે પાયે સમય આપવો છે.

[su_pullquote]મરાઠી ફિલ્મ ‘આતા થાંબાયચં નાહી’ મુંબઈ મહાપાલિકાના એવા કર્મચારીઓ વિશે છે જેઓ મોટી ઉંમરે દસમું ધોરણ ભણે છે અને પાસ થાય છે. આરબીઆઈ અનલોક્ડઃ બિયોન્ડ ધ રૂપી’ રૂબરૂ કરાવે છે દેશની સૌથી મહત્ત્વની બેન્કના કારભારથી. બેઉ જોવાય[/su_pullquote]

સત્ય ઘટના પર આધારિત કે એનાથી પ્રેરિત ફિલ્મો હવે ખાસ્સી બને છે. દરેક ભાષામાં બને છે. એક રીતે સારું છે કારણ સારા વિષયોની સખત તંગી વચ્ચે આવી ઘટનાઓ પડદા પર નવું લાવી શકવાની શક્યતા જગાવે છે. એવી જ એક ફિલ્મ પહેલી મેએ, એટલે મહારાષ્ટ્ર અને ગુજરાત દિને મોટા પડદે આવી હતી. ફિલ્મનું નામ ‘આતા થાંબાયચં નાહી’ એટલે હવે અટકવાનો વારો નહીં આવે. મુંબઈ મહાનગરપાલિકાના ચોથી શ્રેણીના કર્મચારીઓની એમાં વાત છે. આ કર્મચારીઓ શહેરની ગટરોનું સફાઈકામ કરે, પાણીની લાઇનો બરાબર ચાલે એની કાળજી રાખે, ઘેરઘેરથી કચરો ઉઠાવે… ઓછું ભણેલા આ કર્મચારીઓના જીવનમાં એકવાર એક મહાપાલિકા અધિકારીને કારણે એક નવો પવન ફૂંકાય છે અને… વિગતે જાણીએ.ઉદય શિરુરકર (આશુતોષ ગોવારિકર) મહાપાલિકાનો અધિકારી છે. એક દિવસ એ મહાપાલિકાના અમુક કર્મચારીઓને આદેશ મોકલાવે છે કે આવો અને મળો. કર્મચારીઓના હોશકોશ ઊડી જાય છે. એમને ધાસ્તી બેસી ગઈ છે કે આપણી નોકરી ગઈ. જોકે જેવા તેઓ ઉદય પાસે પહોંચે છે કે સાવ અનપેક્ષિત વાત થાય છે. ઉદય કહે છે, “તમારે સૌએ દસમાની પરીક્ષા પાસ કરવાની છે. નોકરી પછી નાઇટ સ્કૂલમાં જવાનું છે. ભણવાનું છે. એમ કર્યે તમારું પદ ઊંચુ જશે અને પગાર પણ.” મુશ્કેલી એ કે મોટી ઉંમરે ભણવા માટે સ્કૂલે જવાનો વિચાર જ આ કર્મચારીઓને માનસિક ખલેલ પહોંચાડવા પૂરતો થઈ રહે છે. જેમના બચ્ચાંવ અને પૌત્ર-પૌત્રી સ્કૂલમાં ભણતાં હોય, જેમણે જીવનમાં મહત્વાકાંક્ષાઓ રાખવાનું પડતું મૂકી દીધું હોય એમના માટે શું અભ્યાસ અને શું સપનાં? પણ સાહેબના આદેશ સામે શું થાય? વળી સાહેબ કહે છે કે તમે ભણશો તો દર મહિને રૂપિયા ત્રણ હજાર વધારાના અને એસએસસીમાં પાસ થયા તો પગારમાં રૂપિયા પાંચ હજારનો વધારો, બેઉ થશે. એમ, આ કર્મચારીઓ શરૂ કરે છે અભ્યાસ. 

એમા સામેલ છે નિવૃત્તિ આરે પહોંચી રહેલો સખારામ મંચેકર (ભરત જાધવ), હોશિયાર અને ઢીંગલી જેવી દીકરીનો બાપ મારુતિ કદમ (સિદ્ધાર્થ જાધવ), ચંચળ સ્વભાવની જયશ્રી (પ્રાજક્તા હનમઘર), પતિપીડિત અપ્સરા (કિરણ ખોજે) સહિતનાં કર્મચારીઓ. એમને ભણાવવાનું કામ કરવાનું છે નીલેશ માળી (ઓમ ભુતકર) નામના શિક્ષકે. નીલેશ મહાપાલિકાની સ્કૂલનો શિક્ષક છે. એની સ્કૂલ બંધ થવાને આરે છે છતાં, પોતાના વ્યવસાયને બેહદ ચાહતો આ શિક્ષક નવા વિદ્યાર્થીઓ મેળવીને રાજે છે. 

નવોદિત દિગ્દર્શકની ફિલ્મને રજનીકાંત જેવા સ્ટારની અપાર પ્રશંસા મળે એ નાનીવાત નથી. રોકાણ કરતાં અનેકગણી આવક ફિલ્મ રળે એ નાની વાત નથી. એટલે જ આ ફિલ્મ મહત્ત્વની છે

તામિલ ફિલ્મ ઉદ્યોગમાં આ વરસે એક નવાસવા ડિરેક્ટરે જાદુ કર્યો છે. એનું નામ અબિશાન જીવિંત. મૂળ એ તિરુચિપાલ્લીનો. ફિલ્મ ઉદ્યોગ સાથે એને કોઈ સંબંધ હમણાં સુધી નહોતો. વિઝ્યુઅલ ક્મ્યુનિકેશનમાં એણે ચેન્નાઈની લોયોલા કોલોજથી બીએસસી કર્યું. પછી પોતાની યુટ્યુબ ચેનલ લૉન્ચ કરી. એમાં એ શોર્ટ ફિલ્મ મૂકે. એમાંની એક હતી ‘ડોપ’ અને પછી આવી ‘નોદિગલ પિરાકથા.’ પછી એણે એક કમર્શિયલ ફિલ્મ બનાવવાનો પ્રયાસ કર્યો જેના પર કોવિડે પાણી ફેરવી દીધું. હતોત્સાહ થયા વિના આબિશાને નવા વિષય પર કામ શરૂ કર્યું. એ માટે એને આંશિક પ્રેરણા કમલ હસનની ‘તેનાલી’ ફિલ્મ પરથી મળી. એના પરથી એણે લખી ‘ટુરિસ્ટ ફેમિલી’ નામની ફિલ્મ. પછી શું થયું?

આ વરસે તામિલ ફિલ્મોમાં જેની સૌથી વધુ ટિકિટ વેચાઈ એવી ફિલ્મોની યાદીમાં આ ફિલ્મ ચોથા નંબરે પહોંચી ગઈ. માહિતી પ્રમાણે રૂ. 16 કરોડમાં બનેલી આ ફિલ્મે ભારતમાં રૂ. 58 કરોડનો વેપાર કર્યો. વિદેશમાં એ આ આંકડાને પણ આંટીને રૂ. 84 કરોડ કમાઈ. મુદ્દે, નિર્માણના ખર્ચ કરતાં ઓલમોસ્ટ નવસોગણો વેપાર. એમાં ઉમેરી દો ફિલ્મની અન્ય આવક. ઓટીટી, સેટેલાઇટ, ટેરેસ્ટ્રિયલ (એટલે દૂરદર્શન)થી થનારી આવક વગેરે. આબિશાનને કહો જેકપોટ લાગ્યો છે અને દર્શકોને પણ. કારણ આ દિગ્દર્શકના રૂપમાં એમને મળ્યો એક દમદાર સર્જક અને એની ફિલ્મના રૂપમાં મળ્યું મસ્ત મનોરંજન.